Nieuwe werkrelaties

Vroeger was werk iets wat je deed om de kost te verdienen. Tegenwoordig moet je vooral plezier hebben in wat je doet. De grenzen tussen werk en privé vervagen. De werkplek verandert in een speeltuin, je collega’s worden je vrienden en je baas staat op gelijke voet. Welke nieuwe visie op werkrelaties komt hieruit naar voren? En welke dilemma’s brengt dit met zich mee?

In dit boek analyseert Sjaak Vane hoe we tegenwoordig samenwerken. Aan de hand van antropoloog Alan Fiske, filosoof Paul Ricoeur en andere denkers staat hij stil bij de  filosofie achter de storytelling waarmee bedrijven zich  presenteren. Wat gebeurt er als medewerkers persoonlijke merken worden die zich iedere dag moeten laten zien?  Welk relatieconcept geef je vorm met een keukentafeloverleg of een kampvuurgesprek? Welke community staat de organisatie voor ogen? Een orkest vol solisten of een hechte werkfamilie?

Nieuwe werkrelaties is geschreven voor managers en organisaties die hun werkverhoudingen willen stroomlijnen, maar ook voor werkzoekenden en iedereen die bewust zijn carrière wil vormgeven.

• Titel: Nieuwe werkrelaties
• Ondertitel: de filosofie achter een sterke bedrijfscultuur
• Auteur: Sjaak Vane
• ISBN 9789082077230
• verschijningsdatum juni 2020
• uitgeverij Relatieboek
• 199 blz.
• verkoopprijs: € 21,95
• verkrijgbaar in alle boekhandels in Nederland

×

Nieuwe Werkrelaties

[pdf-embedder url=”https://www.sjaakvane.nl/wp-content/uploads/2020/05/Inkijktekst-NWR.pdf” title=”Inkijktekst NWR”]

Close

Kijk in dit boek

The post Nieuwe werkrelaties appeared first on SjaakVane.nl.

Het mensbeeld van de filosofische hermeneutiek zoekt dus niet naar een buiten de mens gelegen anker waarmee hij zichzelf vastlegt. Geen geopenbaarde mensvisie of een romantische kern, maar de mens als ontwerp. Als werk in uitvoering. Het bouwen aan dit levenskunstwerk is onvermijdelijk. De enige keuze die je hebt is je leven bewust vorm te geven of dit niet te doen.

Hermeneutische filosofen richten zich op het doorlopende project mens. Ze vragen zich af welke nieuwe betekenissen er ontstaan en hoe dit gebeurt. Hoe krijgt ieders persoonlijke werkelijkheid vorm? Daarbij speelt de cultuur waarin iemand zich beweegt een grote rol. De persoon is zowel het product van zijn cultuur als de vormgever ervan. Evenals een tekst altijd opnieuw kan worden geïnterpreteerd, kan ook de eigen ervaring een andere betekenis krijgen, bijvoorbeeld doordat men nieuwe kennis opdoet. Iemand ontwikkelt gaandeweg een andere kijk op zichzelf en zijn omgeving. De bosjes naast het huis waar je als kind opgroeide, hebben niet langer de betekenis van verstopplek. Je kijkt er nu naar als afgestudeerd bioloog, architect of makelaar.

In het werk van de filosoof Wilhelm Dilthey (1833-1911) staan de innerlijke gewaarwordingen, zoals herinneringen, stemmingen en overwegingen centraal. Dilthey wil de onmiddellijke ervaring beschrijven, waarbij de fijngevoeligheid van de hermeneuticus nodig is om de innerlijke ervaring te kunnen ‘verstaan’. De uitdrukking daarvan speelt daarbij een dubbele rol. Enerzijds komt het verhaal dat je vertelt over jezelf voort uit je innerlijke belevingswereld. Anderzijds, en dat is verrassend, kun je door het vertellen van je levensverhaal een andere kijk op jezelf ontwikkelen. Het uitdrukken van je binnenwereld verander ook de blik op jezelf. Het kan opluchten om iets van je af te schrijven, en soms merk je pas dat iets je meer dwarszit dan je dacht wanneer je erover vertelt. Pas als je expressie geeft aan wat er in je leeft, krijg je een helderder besef van je gedachtenkronkels en stemmingswisselingen.

Om met Dilthey te spreken: je gaat jezelf beter verstaan. Dit ‘verstaan’ is niet een intellectueel begrijpen, maar een verheldering van wat in de ervaring is gegeven. Het gaat niet om de feiten, maar om het verhaal. Dit verhaal is altijd tijdelijk, omdat nieuwe betekenissen zich kunnen aandienen. Zo blijft het leven fundamenteel een raadsel. Je kunt ook zeggen: een verhaal met een open einde.

Deze Filosofische Bijsluiter is een bewerking van het artikel: >>Hermeneutiek van de liefde.

The post De hermeneutische mens appeared first on SjaakVane.nl.

Etymologisch kan het woord herleid worden tot de Griekse halfgod Hermes die boodschappen van de goden overbracht naar de aarde. Dit waren geen eenduidige uitspraken, maar cryptische aanduidingen waaraan de gewone sterveling betekenis diende te geven voor het menselijk handelen.

De praktische hermeneutiek zou je dan ook aan kunnen duiden als: ‘de kunst van het interpreteren’. In die zin speelde de hermeneutiek binnen de humanistische traditie onder andere een rol als hulpwetenschap voor theologie en rechtspraak, wanneer het erop aankwam een zinvolle uitleg te geven aan meerduidige bijbel- of wetteksten.Nog steeds kunnen advocaten meesters zijn in de hermeneutiek als ze een originele en plausibele interpretatie geven van een wetsartikel. Of als ze aan het delict een andere betekenis geven. Want hoewel we spreken van ‘strafbare feiten’, wordt de strafmaat mede bepaald door het verhaal eromheen.

Naast deze praktische hermeneutiek ontstond eveneens een wijsgerige hermeneutiek. Deze filosofische positie richt zich op het interpreterende subject als zodanig. Ieder mens geeft betekenis aan zijn omgeving. De relaties die we aangaan, bijvoorbeeld zijn geen gegeven, maar kunnen anders worden geïnterpreteerd. Ieder mens leeft daardoor in een persoonlijke werkelijkheid: zijn belevingswereld. Die heeft een individueel karakter, maar is niet geheel ons eigen ontwerp. De schema’s ervoor krijgen we aangereikt door de cultuur. Wie leven niet geheel in ‘ons zijn eigen wereldje’, maar groeien op in wisselwerking met de maatschappij. Onze cultuur levert diverse interpretatiekaders die zich ontwikkelen in de loop van de tijd.

Lust en liefde werden ooit sterk onderscheiden, maar tegenwoordig meestal in een adem genoemd. In welk kader we onze evolutionaire aandriften plaatsen verschilt per periode. Dat geldt ook voor ons arbeidsethos: de redenen waarom we arbeid verrichten zijn sterk veranderd, mogelijk onder invloed van de veranderde werkomstandigheden. We werken niet meer om pensioen op te bouwen, maar om onszelf uit te drukken en daardoor zinvol bezig te zijn. Zo kan de betekenis van dezelfde arbeidsomstandigheden uiteenlopen van rotbaan tot prachtjob.

The post Alledaagse hermeneutiek appeared first on SjaakVane.nl.

De manier waarop iemand naar zichzelf verwijst heeft de structuurkenmerken van een verhaal. Hierin komen de motieven, de handelingen en hun gevolgen voor de persoon samen. Ik deed dit omdat ik dit of dat wilde bereiken, en hierdoor gebeurde er iets dat ik niet had voorzien. Een persoon begrijpt zijn handelen en maakt zijn acties voor anderen inzichtelijk vanuit een narratieve structuur.

Vanaf de basisschool worden we aangespoord op die manier ons gedrag uit te leggen. Waarom deed je zo? vraagt de juf of meester. Een kleuter kan nog wegkomen met: ‘Het gebeurde gewoon’. Van een volwassene wordt verwacht dat hij verantwoording neemt voor zijn daden. Wie over zichzelf praat alsof hij er niets aan kon doen, doet zichzelf tekort.

Uiteraard zijn er omstandigheden waarin onze handelswijze beperkt is. Ook doen we domme dingen en handelen we vaak uit routine. Op de kernmomenten van ons bestaan moeten we echter naar voren treden. Of ons op zijn minst in een terugblik verbazen of schamen over die momenten waarop we dit niet hebben gedaan. Het gaat om de manier waarop we ons achteraf tegenover ons handelen verhouden. Zien we het als de onvermijdelijke uitkomst van een natuurlijk proces? ‘Logisch dat de liefde na al die jaren verdwijnt – zo gaat dat nu eenmaal in een huwelijk’. Of beschouwen we de gebeurtenissen als iets dat we (ten onrechte) hebben laten gebeuren. ‘Hoe heb ik onze liefde door mijn vingers laten glippen?’

Paul Ricoeur verzet zich tegen een deterministische en dus onpersoonlijke visie op ons handelen. Niet dat dergelijke verklaringen onzin zijn, maar ze hebben niet het laatste woord. Ik kies voor jou – en niet: mijn hormonen dwingen mij. Of wat dan ook. Het is eigen aan verslavingsgedrag dat iemand zijn mogelijkheid om te kiezen ontkent. De drank, de coke of de gokkast bepalen mijn leven. Voor koopverslaving of seksverslaving geldt hetzelfde. Het genotscentrum in de hersenen geef je de regie en je handelen beschrijf je als iets dat buiten jezelf om gebeurt. Je ontkent daarmee de mogelijkheid om te kiezen. Je beschouwt jezelf niet als een speler op het veld, maar als een speelbal van je onbewuste verlangens.

Volgens Ricoeur kun je beter erkennen dat je een verkeerde keuze hebt gemaakt, dan het feit ontkennen dat je een keuze had. Anders onteigen je jezelf.

De kern van Ricoeurs opvattingen over wie je bent, zit in het idee dat het laatste woord over jou nooit gesproken kan worden. Dat klinkt raadselachtiger dan het is. Het houdt in dat de zoektocht naar het zelf nooit is voltooid. Wie je bent bepaal je uiteindelijk zelf. Het ik is een proces, niet een eindstation.

The post Ik kies mijn verhaal appeared first on SjaakVane.nl.

Op het eerste gezicht lijkt dit onproblematisch. Volg wat je hart je ingeeft. Uit onderzoek blijkt echter dat we bij het vormgeven van onze identiteit sterk rekening houden met hoe we overkomen. We willen bijvoorbeeld graag dat anderen ons zien als een onafhankelijk persoon. Als je vrienden een pizza Napolitano bestellen, ben je eerder geneigd voor een Margharita te kiezen – ook als dat niet jouw favoriete gerecht is. Je wilt immers geen na-aper zijn. ‘Bij het maken van onze alledaagse keuzes schatten we niet alleen constant in welke keuzen passen bij wie we zijn (..) maar ook hoe anderen deze keuzes interpreteren.’ concludeert de Amerikaanse hoogleraar bedrijfskunde Sheena Iyengar in De kunst van het kiezen. Gewoon jezelf zijn is minder eenduidig dan het lijkt. Je kunt jezelf kwijtraken en blijkbaar kun je jezelf ook weer terugvinden. Wat is dat hoogstpersoonlijke zelf eigenlijk?

Een bekende opvatting over persoonlijke identiteit is die van een onveranderlijke kern met daaromheen een flexibele schil. Tot op zekere hoogte is een mens in staat zijn gedrag aan te passen, maar er zijn grenzen. De manier waarop hij reageert wordt uiteindelijk bepaald door zijn karakter en dat ligt al vanaf zijn geboorte vast en wordt bepaald door zijn jeugdervaringen. Tot aan de jaren-60 van de vorige eeuw, werd het proces van identiteitsvorming opgevat als eindig. Van een volwassen man of vrouw werd voldoende zelfkennis verwacht om zijn of haar plek in de maatschappij in te kunnen nemen. Vaak lag de sociale rol al vanaf de geboorte vast en de keuze voor een beroep was beperkt. Wie voor een dubbeltje geboren was, zou nooit een kwartje worden. En meisjes werden verpleegster en jongens ingenieur. Jezelf worden, betekende dat je je identificeerde met de rol die je geacht werd te spelen in het publieke leven. Ook voor het huwelijk bestonden eenduidige voorschriften.

De filosofie van het existentialisme liet een ander geluid horen. Het propageerde vanaf de tweede helft van de 20e eeuw een nieuwe identiteitsopvatting. In de visie van Jean Paul Sartre (1905-1980) was de mens vrij zichzelf naar eigen inzicht te ontwerpen. Iedere zelfbepaling was geen eeuwige waarheid, maar kon in principe worden herroepen.

Dit gaf het individu niet alleen een geweldige vrijheid, maar stelde hem ook voor een belangrijke opgave. Voortaan moest hij zichzelf verwerkelijken door de persoonlijke keuzes die hij maakte. Niet klakkeloos blijven functioneren binnen de sjablonen van de traditie – Sartre noemde dat ‘oneigenlijk’ – maar opstaan en je vrije wil gebruiken om de persoon te worden die je wilt zijn. Het leven was een ontwikkelingsproces met een open einde geworden. Het ik wordt niet langer opgevat als een gegeven, maar ontstaat vanuit de keuzes die het maakt. Het individu moet zichzelf telkens weer uitvinden. Life is not about finding yourself, but about inventing yourself.

The post Jezelf ontwerpen appeared first on SjaakVane.nl.

In het verleden was je religie bepalend voor wie je was. De kerk beschreef wat jouw essentie vormde en dit bepaalde wat je lotsbestemming was. Ze schreef voor hoe jouw ziel zich diende te ontwikkelen – of in ieder geval: behoed werd voor verval.

Tegenwoordig is het opnieuw populair om te spreken over Je Ware Kern. Er wordt van uitgegaan dat iedere mens een onvervreemdbaar aspect bezit. Iets wat wezenlijk is voor hem als persoon. Dat we hier op teruggrijpen is zowel begrijpelijk als bedenkelijk. In onze huidige cultuur is er behoefte aan een anker om niet te verdrinken in een eindeloze stroom aan zelfpresentaties. Het hedendaagse individu speelt immers verschillende rollen tegelijkertijd. Hij kan zijn persoonlijkheid copy-pasten, door zich te begeven binnen allerlei verschillende subculturen. Het gevaar om jezelf daarin kwijt te raken is aanwezig.

Het idee van een Ware Kern kun je herleiden tot het Griekse denken (Aristoteles). Het werd geactualiseerd in de Romantiek door de denkbeelden van Jean-Jacques Rousseau (1712-1778). Hij zag de natuur als een bron om jezelf terug te vinden. De natuur was ongerept, niet bedorven door menselijk ingrijpen. Dit romantisch teruggrijpen op een oorspronkelijke toestand, vind je terug in allerlei vormen van hedendaagse oer-verschijnselen. Het oergevoel, de oerhollandse Batavieren, het oerinstinct, de oerdriften en het oerbrood zijn voorbeelden waarbij niet het nieuwe, maar het oeroude voorgesteld wordt als een zuiverder vorm van bestaan dan het gecultiveerde.

Dit terug-naar-het-oer-idee, beschrijft de ontwikkeling van de persoon als een speurtocht naar een ongerepte kern. Zoek de kinderlijke onschuld die je ooit bezat en waarvan je bent vervreemdt. Het kost misschien wat moeite, maar als je deze hebt gevonden zul je jezelf nooit meer verloochenen. Voortaan ben je 100% jezelf. Personen die hiermee zichzelf gevonden hebben, vaak als de uitkomst van een intensief coachingstraject, behoren tot een andere klasse dan de doorsnee zoekers en zwalkers.

De achterliggende identiteitsopvatting is immers niet die van een persoon-in-wording, maar van een vaststaande oer-identiteit die richting geeft in periodes van verwarring. Het idee van de Ware Kern die alleen maar gevonden en gevolgd hoeft te worden, brengt het gevaar met zich mee dat anderen gaan bepalen wie jij in wezen bent. Of dat je jouw oeropvattingen dwingend oplegt aan anderen. Het essentie denken kan uitlopen op de gefixeerde zendingsdrang van veranderingsgoeroes.

The post Jouw Ware Essentie appeared first on SjaakVane.nl.

Ook het lichaam van een mens werd opgevat als een ding. Dat was nieuw voor die tijd. Een mens werd beschouwd als een mechaniek dat in beweging werd gezet door de menselijke geest. Een mens bestond volgens de tweedeling van Descartes eenvoudigweg uit twee dingen. Een lichaam dat ruimte inneemt en een denkend ding. Dat laatste, meestal de menselijke geest genoemd, was moeilijk te beschrijven. Het functioneerde zoals een machine, maar toch heel anders. Het was niet vast te pakken en voor niemand zichtbaar. Enkel kenbaar voor de naar binnen gekeerde blik van de eigenaar.

Volgens deze denkwijze wordt de geest voorgesteld als een ‘spook in een machine’ . Een vaag verschijnsel, verborgen in een goed functionerend mechaniek. Het is een metafoor van de Britse bewustzijnsfilosoof Gylbert Ryle (1900-1976). Hij bekritiseert de manier waarop er sinds Descartes over lichaam en geest wordt gesproken. Psychische processen worden aangeduid met woorden uit de gereedschapskist van een fietsenmaker. En dat gaat niet samen, volgens Ryle. Iemands denken, voelen en doelbewust handelen kan niet uitsluitend beschreven worden in de taal van de fysica en de chemie. De geest, het bewustzijn of zo u wilt ‘de ziel’ , is van een fundamenteel andere orde dan een uurwerk.

Deze discussie is nog steeds niet gesloten. Met de opkomst van de neurowetenschappen is ze zelfs bijzonder actueel. Wie zijn wij eigenlijk? Een perfecte robot? Een denkend dier? Of zijn we onze hersenen?

The post Descartes’ hond appeared first on SjaakVane.nl.

Descartes zag in levende honden niet meer dan een zielloos mechanisme. De makers van de robothond Aibo, geproduceerd door Sony, weten maar al te goed dat het kunstdier vertederende gevoelens oproept. De eigenaar gaat denken dat het ding echt leeft. Dat er een unieke geest schuilt in zijn kunststoffenkop. De roboticus David Levy promoveerde op dit onderwerp. Bewustzijn, emoties en persoonlijkheid zijn zo te simuleren dat ze niet van echt zijn te onderscheiden. Als iemand zich gedraagt als een levend wezen, nemen we aan dat het bewustzijn kent. Zo kijken we naar de buren (ze zullen wel iets denken) maar ook naar robots. Met het grootste gemak schrijven we aan dergelijke apparaten een ziel toe. En daarmee worden ze een concurrent van de mens.

Niet in de laatste plaats omdat robots binnenkort ook qua uiterlijk niet meer van mensen te onderscheiden zijn. Huid, haar, spieren, stem en andere onderdelen kunnen perfect worden nagemaakt. Bij het Amerikaanse bedrijf Abyss creations kun je een pop bestellen die het evenbeeld vormt van je ex. Mensen zullen verliefd worden op robots, voorspelt Levy. Je kunt het zien in de thriller Ex Machina waarin Alicia Vikander het robotmeisje Ava speelt. Anno 2015 speelt een mens een robot, dat kan echter gaan veranderen. In de film wordt ook gesuggereerd dat de maker seks heeft met zijn robotdames. Vrijen volgt in feite een bepaalde routine, aldus robotdeskundigen. Robots zullen zo geprogrammeerd kunnen worden dat ze leren om die te perfectioneren, aldus Levy. Je hoeft maar een vibrerende ring in te bouwen en je hebt een seksrobot.

Nu ben ik nog nooit een vrouw tegengekomen met een dergelijk intiem mechaniek. Maar dat kan aan mij liggen. Mannen opgepast dus: als je iets voelt trillen in de vrouwelijke onderbuik, vraag je dan af met wie je te maken hebt. Mogelijk is je vriendin een robot. Een soort opwindbeest. Net als je hond. Zelfs wat de liefde betreft zullen we het afleggen tegen de machine. In de beslotenheid van de slaapkamer zullen we ons schamen voor ons onhandige geklungel, tegenover de perfecte minnares die onvermoeibaar de liefde zal bedrijven. Hopelijk houden we nog wel het biologische alleenrecht op de voortplanting.

Uiteindelijk stelt de robot ons de vraag: wat is de mens? Goed om onszelf opnieuw te definiëren. Niet als een gebrekkige robot, maar als het creatieve brein erachter.

Disclaimer: deze Filosofische Bijsluiter is tot stand gekomen door menselijke denkwerk.

The post Robothond appeared first on SjaakVane.nl.

Het model onderscheidt twee aspecten: invloed en afstand. In deze Filosofische Bijsluiter ga ik in op het tweede aspect. Wat kenmerkt samen-gedrag?

Samen-gedrag is gericht op het zich verbinden met elkaar, het benadrukt de overeenkomsten. De gesprekspartners laten merken zich te herkennen in elkaars situatie of eigenheid. Ze delen ervaringen en meningen en gebruiken ‘we’ taal. Non-verbaal kun je denken aan een zekere mate van afstemming van bewegingen, mimiek en stemintonatie. Dit gebeurt meestal onbewust. Je kunt dit zien als twee gesprekspartners elkaar toenaderen en elkaars houding spiegelen.

Leary spreekt over ‘tegen’gedrag en ‘samen’gedrag. Tegen-gedrag zal eerder een botsing uitlokken. Het benadrukt de verschillen, het schept hierdoor afstand. ‘Ik ben anders dan jij’. Binnen een overlegsituatie heeft dit (onder meer) te maken met de mate waarin iemand zich ‘tegenover’ de inbreng van anderen opstelt. Dit kan zich bijvoorbeeld uiten in agressief of opstandig gedrag waarbij anderen worden gezien als groepsleden die ‘tegenwerken’ of de ander in een bepaalde richting willen duwen.

Strikt genomen spreekt het model geen waardering uit over de bijdrage van een teamlid. De Roos van Leary spreekt hier over ‘samen-’ en ‘tegen’-gedrag en niet over samen- of tegenwerking.‘Tegen’ is niet per definitie minder geschikt dan ‘samen’. Omdat we de Roos van Leary ook hanteren als instrument om een goede samenwerking te bevorderen, kan dit woord verwarrend werken. Het is dus niet zo dat enige mate van ‘tegen’gedrag het groepsproces belemmert. Competitief gedrag bijvoorbeeld kan standpunten verhelderen en anderen uitdagen wat meer stelling te nemen. In dit verband zou je kunnen spreken van ‘tegenover’ gedrag, waardoor verschillen duidelijk worden.

Wel is het zo dat een goede samenwerking baat heeft bij het vermijden van extremen. Een pittige discussie is prima, maar als het uitloopt op ruzie gaat het mis. Saamhorigheid is prima, maar te veel volgzaamheid leidt tot een mutsige werksfeer. Ook wordt samen- en tegengedrag ten onrechte gelijkgesteld aan vriendelijk of onvriendelijk. Samen-gedrag en vriendschappelijkheid liggen in elkaars verlengde, en het is logisch dat hier ook meer vriendelijk gedrag wordt uitgewisseld. De teamleden lachen meer met elkaar en gedragen zich innemend. Gedrag waarmee iemand zich onderscheid en tegenstand uitlokt kan echter wel degelijk vriendelijk gebracht worden.

The post Roos van Leary: samengedrag appeared first on SjaakVane.nl.

Je kunt letten op de mate waarin iemands ideeën nagevolgd worden, niet vanwege het idee zelf maar omdat juist die persoon het naar voren brengt. Het is nu eenmaal zo dat in een groep verwachtingen spelen waardoor verschillend gewicht wordt toegekend aan elkaars meningen. Oh, daar heb jij vast wel verstand van? Of: jouw mening telt niet want je werkt hier nog maar kort.
Van forse mannen wordt meer invloed verwacht dan van kleine vrouwen. Het bewegingspatroon speelt echter een doorslaggevende rol. Daarmee kun je de eerste indruk versterken of ontkrachten. Een invloedrijk groepslid voert dus niet altijd de boventoon. Non-verbaal kan een persoon (juist) veel invloed hebben als hij zwijgt. Soms wacht dit groepslid af en spreekt zich als laatste, met enige autoriteit, over het onderwerp uit. Het gaat hem om het scoren, niet om het balbezit.

Leary’s model richt zich op ‘de mate van sturing’ die aan een groepslid kan worden toegeschreven uitgedrukt in de termen:‘boven’ of ‘onder’ gedrag. Dit correspondeert met de bovenste respectievelijk de onderste segmenten in de ‘Roos’. Het gaat Leary er niet om het gedrag te waarderen: ‘boven’ gedrag is niet beter dan ‘onder’ gedrag. Soms is het handig om juist onder-gedrag aan te nemen, niet uit volgzaamheid maar uit een bewuste keuze.

In dit verband duikt wel eens de term ‘charismatisch leider’ op als iemand die ‘van nature’ een zekere uitstraling heeft. Zowel managers als profvoetballers pronken met die aanduiding. Soms leeft de opvatting dat invloedrijk-zijn een aangeboren eigenschap is.De Roos van Leary spreekt zich daar strikt genomen niet over uit. Het gedragsmodel richt zich op een typering van verschillende communciatiestijlen. De onderliggende opvatting is wel dat ieder mens zijn gedragsrepertoire kan uitbreiden en er dus niet zoiets bestaat als ‘geboren leiders’ en dito volgers. Dat sluit niet uit dat de een zich gemakkelijker invloedrijk gedrag eigen kan maken dan de ander. De kracht van het model ligt echter in de dynamische benadering van het groepsproces. De verschillende posities liggen niet vast maar verschillen per situatie. Telkens opnieuw worden ideeën naar voren gebracht en de spreekruimte en leefruimte verdeeld. De taart is begrensd: wat de een neemt moet de ander laten.

The post Roos van Leary: invloed appeared first on SjaakVane.nl.